Vogelenzo 2021 : Jong geleerd, oud gedaan

'Mag ik bij u komen zitten?' Een jongedame, dertiger en fotografe, had zojuist kennis genomen van mijn belevenis over een opvoedingsritueel van een paartje futen. Hoe het mannetje de een na de andere vis ving en deze doorgaf aan zijn vriendin, die het in de snavel van hun jong probeerde te krijgen. En hoe de enige telg zijn uiterste best deed de vis naar binnen krijgen. Niet zomaar een visje, nee een flinke voorn. Op het oog veel te groot voor het zwart-wit gekleurde kuikentje.

Afb. 1: Grote voorn in snavel futenkuiken

Minstens vijf minuten gingen voorbij voor hij in zijn opdracht geslaagd was. Niet veel later werd de volgende vis opgediend, en dat vlak voor mij. Leek nauwelijks kleiner. Een derde vis at het mannetje zelf op.

Afb. 2: Het tweede visje

Dit verkorte verhaal had ik de jongedame beschreven terwijl ik op een steiger zat. Zij wilde graag het vervolg vastleggen. Vroeg of ze op een duiker voor de steiger mocht gaan zitten. Keurig opgevoed, zou ik zo zeggen.

En zo zaten we met zijn tweeën te genieten van een pedagogisch futenritueel. Ze deed haar beklag over het harde, scherpe licht. Ik kon niet anders dan beamen. We zagen dat twee vissen als maaltijd werden beschouwd. Volgepropt ging het kuiken op de rug van moeder zitten.

Afb. 3: Vis rust op rug moeder

Het mannetje zwom weer naar ons toe voor een volgende duik, onder ons, in de duiker.

Afb. 4: Fuut (m) vlak voor me

Toen ik vertrok bedankte ze hartelijk voor het delen van mijn verhaal. Zij bleef, nog even.

Het waren niet de enige futen. In elk van de waterbekkens waren ze te vinden. Voor deze generieke futensoort was ik niet naar Kristalbad gekomen. Ook niet voor de kleinste soort, de dodaars. Twee paartjes met enkele jongen verbleven in de sloot voor de bekkens.

Afb. 5: Waterbekken met sloot op voorgrond

Afb. 6: Dodaars

Nee, ik kwam voor een tussensoort qua grootte, de geoorde fuut. Afgelopen week een paartje gemeld met schitterende geelrode kleuren. Ik heb ze niet kunnen vinden, ook niet na tips van vogelaar Denters, die ze wel gezien had. In het noordelijk bekken, aan de kanaalkant (afb. 7).

Afb. 7: Waterbekken noordkant

Niet gevonden dus. Waarschijnlijk ergens tussen het riet of onder water voor een lekkere hap. Bovendien was het nauwelijks mogelijk watervogels op afstand te herkennen door het scherpe zonlicht.

Langs de Elsbeekweg liet zich trouwens een uur eerder een grote karekiet horen. In het riet een hard, rauw geluid, klinkend als krrr-kiet-kiet. Kwam niet naar boven, ook niet met hulp van mijn mobiel. Dat laatste werd me niet in dank afgenomen door een passerende vogelaar. 'Vermeende territoriumconcurrentie' was zijn redenering. Kwam voor geluidsopnames van de karekiet, die ik inmiddels al gemaakt had. Weet nog niet hoe ik ze moet 'plakken' in mijn blog.

Afb. 8: Biotoop Grote Karekiet

Opvallende weinig watervogels, ook generiek. Enkele wintertalingen, kuifeenden, krakeenden, slobeenden, wilde eenden en 2 blauwe reigers. Eén zag er wel erg verwilderd uit (afb. 9).

Afb. 9: Blauwe Reiger

Verder kleine plevieren (3) en oeverlopers (4). Bleven op afstand.

Afb. 10: Oeverlopers

Een witte kwikstaart deed er daarentegen alle moeite voor om bij me in het gevlij te komen. Kon bijna uit mij hand eten (als ik iets bij me zou hebben).